Over mijn opa
Jaren later, kort na zijn begrafenis bleek ik echter de enige die echt belangstelling had voor zijn oude gereedschappen [pic], zijn studieboeken en zijn schriften van de 'Dordrechtsche Ambachtsschool' [pic]. Ik nam ze dan ook graag mee. Later zou ik die dan kunnen doornemen, als compensatie van mijn spijbelen bij opa. Later, want nu had ik het nog te druk voor opa's kunst en kennis, mijn carriëre was belangrijker.
'Later' is daadwerkelijk gekomen. Ik vertrok naar Frankrijk, naar een oude boerderij aan de voet van de Pyreneeën. Daar was rust en ruimte, in plaats van stropdas en stress. Na de langdurige renovatie van de woning, die 50 jaar lang onbewoond was gebleven, werd het tijd en wel op het moment dat ik op zolder de schriften en studieboeken van opa weer tegenkwam. Ik realiseerde mij dat het nu of nooit was. Het werd 'nu' en daarmee had ik een nieuw doel, een nieuwe uitdaging, een nieuwe obsessie: een carriëre als 'artisan artistique' gericht 'functional wood art'. Kortom, in de voetsporen van opa.
Het begon met kunst en vliegwerk, maar gestaag nam de kwaliteit toe. Nu ben ik in de volgende fase beland, ik sta in de schaduw van opa en mijn eerste collectie is af. U kunt het zelf zien.